Categorie: Omar Khayyam

Mijn vriend had heden met mij mededoogen. ‘k Ontvang den vluchtgen glimlach zijner oogen. Hij wendde ze af; zeker heeft hij gedacht, Dat zij niet naar hun weldaad omzien mogen.

Mijn jeugd verging met al zijn prachtig blinken, Wrang was des levens drank; toch moest ik drinken. Mijn lijf, eens pijlrecht, werd een kromme boog; Tot koorde dient de staf, waarmee ‘k moet hinken.

Duld geen beschimpen! wat u hier verdriet, Weg, weg ermee! drink blijde wijn ; geniet! Wijn is het bloed der aarde, onzen moorder. Zoo drink het bloed van die uw bloed vergiet.

Het leven scheppend, schiept Gij ook liet sterven. Ons, uwe werken, wijdt Gij ten verderve. Als slecht uw werk is, spreek, wien is de schuld? En is het goed, waarom breekt Gij ’t aan scherven?