Categorie: Omar Khayyam

Nooit drong men door tot waar de rozen stonden, Zonder te voelen dat de doornen wondden. Pronkt er wel ooit een kam in liefstes haar, Eer hij door honderd breuken is geschonden?

Daar zullen eens al de beminden zijn Bevrijd van zorg, ontledigd van de pijn. Die hier den beker Zijner liefde dronken, Zijn daar gestild en zalig door Zijn wijn.

Open de poort, want Gij zijt de portier. Wijs mij den weg, o Gids, door aards revier. Ik leg mijn hand alleen in Uwe hand. Allen vergaan, maar Gij blijft eeuwig hier.

Kent gij de schijngestalten van den wijn? Zuur voorjaars; zoet door zomerzonneschijn; Zwaar gouden in den herfst; waarom verbaast ge u? Viool en fluit snijdt één mes uit één pijn.