Auteur: Helma

Saámliggend nacht op nacht ontvlood ons rust. Eerst afscheidssmart maakte ons de slaap bewust. Haal adem, snel en diep, eer vroegwind ademt; Hij ademt nog, als wij zijn ingesust.

Het leven scheppend, schiept Gij ook liet sterven. Ons, uwe werken, wijdt Gij ten verderve. Als slecht uw werk is, spreek, wien is de schuld? En is het goed, waarom breekt Gij ’t aan scherven?

Duld geen beschimpen! wat u hier verdriet, Weg, weg ermee! drink blijde wijn ; geniet! Wijn is het bloed der aarde, onzen moorder. Zoo drink het bloed van die uw bloed vergiet.

Mijn jeugd verging met al zijn prachtig blinken, Wrang was des levens drank; toch moest ik drinken. Mijn lijf, eens pijlrecht, werd een kromme boog; Tot koorde dient de staf, waarmee ‘k moet hinken.