Gedichtendatabase Willem de Mérode
schrijver en dichter 1887-1939
Gij hield van daden en ik hield van droomen.Gij kendet vreugde, ik alleenlijk smart.Terzelfder ure heeft ons beider hartMet zachten drang de liefde voelen komen. Een oogwenk gleed gelijk een wazig doomenVerwondring langs uw oogen en verwardHebt gij gebloosd en
Lees meer Sonnet: Gij hield van daden en ik hield van droomen
Ik min u heel en al: uw mond, uw haar, Uw oor, een kleine schelp met roze randen; Uw oogen, als een avondlucht zoo klaar, Maar meer nog houd ik van uw blanke handen. Uw handen zijn zoo zacht en
Voor Reind Weet je nog dien winderigen morgen? We gingen over den groenenden dijk. De wind woei mijn hoofd vrij van zorgen. Voor de zon namen al de wolken de wijk. De wind deed bruine en witte zeilen zwellen De
De molen heft zijn armen stil In de blauwe zonnige najaarslucht En laat ze vallen met een zucht, Als een moe man, tegen zijn wil. De huizen slapen, het gordijn Is neergelaten voor elk raam Alleen met den blinkenden koopren
Rustig zit de heele klas te schrijven. Jongens buigen over ’t blanke schrift. IJverig hun lenig-jonge lijven; Bij de meisjes krast de harde grift. Annie kan ’t niet laten om te kijken, Fluistert even met de blonde Brecht: – Zeg,
Mijn oog volgt al de lenig-weeke lijnen Van uw gestalte tot den fijnen voet Dien gij behendig van den doorn ontdoet, Opdat de wonde plek niet meer zal schrijnen Meedoogend zien uw oogen naar den kleinen Nauw te bespeuren snede,