Categorie: Kwatrijnen

Dat Ge eindelijk uw hemel wilde scheuren! U neerboogt om ons tot U op te beuren. Uw rozen zijn al rijp en donkerrood. De wereld is verwilderd door hun geuren.

Ik denk slechts aan uw zuiver aangezicht. Uw leden blank en kuisch als manelicht. De smettelooze koelheid van hun veeren Sluite’ om harts goed de struische zwanen dicht

Gij hebt ter wereld zooveel schoons geschapen. Hoe fel ik leef, ‘k kan al uw vreugd niet rapen. Gun mijn verdoolde zinnen eindlijk rust. Laat mij één nacht lang en gelukkig slapen.

God! zijn de nachten dan bestemd tot waken? Wat kunt Ge ons plotseling rampzalig maken. Een woord, een lach, een onbewust gebaar, Wij hooren liefdes broze heemlen kraken.

God doet de sterren aan de lucht ontvonken. Ik ben van zoete liefde dwaas en dronken. Hoe kom ik door dit zoele donker thuis! Mij werd de wijn te schuimend ingeschonken.