Tag: gedicht aanwezig

O, wilde God zoo onze wegen leiden, Dat wij op één plek rustten met ons beiden, Om ons na honderdduizend jaren weer Opnieuw te scheppen als de lenteweiden.

Gij wordt geboren: het bekommert geen. Gij sterft verloren: het bekommert geen. Het golven van den grooten oceaan Breekt niet door ’t zinken van een kiezelsteen.

Ik ben Uw slaaf, een maaksel Uwer hand, Mijn hart is slecht, geen vonkje vroomheid brandt. Gij stapelt al mijn zonden op mijn hoofd. Hoe wordt Uw liefde en Uw gena bekend?

Gij weet het, wat mijn bloed niet waagt te zingen. Gij kent harts nauw bedwongen stamelingen. O God, behoed mij voor den bangen kreet, Die nimmer tot uw heilig oor mag dringen.

Zoolang mijn hart het leven blijft gespaard, Wordt er een schat onwetendheid vergaard. Maar al te spoedig zal ik zeker weten: Ik ben voorbij, en niets, niets werd verklaard.

O Gij, wien aller heimwee hoopt te vinden, De machtige en de nederiggezinde. Een ieder spreekt van U — allen zijn doof! Elk ziet U, maar met oogen van een blinde.

Ginds moogt gij eenmaal alle harten minnen. Hier richt op één uw ziel en al uw zinnen. Eén hart is meer dan honderd heiligdommen. Geef alles op om één hart te gewinnen.

Mijn vriend had heden met mij mededoogen. ‘k Ontvang den vluchtgen glimlach zijner oogen. Hij wendde ze af; zeker heeft hij gedacht, Dat zij niet naar hun weldaad omzien mogen.

Mijn jeugd verging met al zijn prachtig blinken, Wrang was des levens drank; toch moest ik drinken. Mijn lijf, eens pijlrecht, werd een kromme boog; Tot koorde dient de staf, waarmee ‘k moet hinken.

Duld geen beschimpen! wat u hier verdriet, Weg, weg ermee! drink blijde wijn ; geniet! Wijn is het bloed der aarde, onzen moorder. Zoo drink het bloed van die uw bloed vergiet.