Gij zijt nog nooit zóó teêr verschenen. Ik zie u treden uit den wand En kus uw toegestoken hand, Gij zegt: het is niet goed, te weenen. Een oogenblik voel ik u lenen Aan mijnen schouder, uw gezicht Is als
Tag: gedicht aanwezig
Dit blijft altijd: dat mij uw oogen lichten
Dit blijft altijd: dat mij uw oogen lichten Achter het zwerk dat u voor mij verbergt, Achter den nacht die met zijn sterren tergt, Achter der dooden zalige gezichten. Ergens doorboort gij stralend dit heelal En stuwt uw trillingen naar
De Lichtstreep – II De gedroomde zoon
Ik ben geen vader en ik hèb geen zoon. Niets dan een sage is zijn zacht bestaan. Toch groeide hij gelijk de nieuwe maan. In grootte en glans en werd volwassen-schoon. Nevens mij, glorieus en monotoon, Verging de kringloop van
Ik ben geen vader, en ik hèb geen zoon
Ik ben geen vader, en ik heb geen zoon. Niets dan een sage is zijn zacht bestaan. Toch groeide hij gelijk de nieuwe maan In grootte en glans en werd volwassen-schoon. Nevens mij, glorieus en monotoon, Verging de kringloop van
O droom, die in een slapeloozen nacht
O droom, die in een slapeloozen nacht Verschenen zijt voor wakkre brandende oogen, Gij naamt uit mij vorm en bestaansvermogen. ‘k Heb u verwekt en smartlijk voortgebracht. Eindelijk zie ik, bang, de late pracht Van uw gelaat, o zoon, mij
Ook deze droom was schoon: ik zag u spelen
Ook deze droom was schoon: ik zag u spelen; Een goede makker, werd ik u vertrouwder. Ik voelde ’t hartlijk duwtje van uw schouder En mocht in al uw heerlijkheden deelen. Gij zeide, en koindt een lachje nauw verhelen, Gij
Ik vrees zijn spelen in de drukke straat
Ik vrees zijn spelen in de drukke straat, En zijn aanbidlijke onvoorzichtigheden. Ik ren hem na, en ben niet eer tevreden, Voor, wild en willig, hij zich vangen laat. Hij groeit, en alles wat zijn stem verzwijgt, Zie ik in
Wie durven deze weelden met mij deelen
Wie durven deze weelden met mij deelen, Luchtspiegelingen eener eenzaamheid? Slechts die tot veel versterven zijn bereid Vermogen met den waan als kind te spelen. De koorts van hitte en dorsten is begonnen. Bloeds oergeruisch spreekt met zijn jonge stem.
Ik draag als schuld dit groot verdriet
Ik draag als schuld dit groot verdriet, Dat ik u nergens weet te vinden, Dat ik u niet genoeg beminde, En niet tot ’t leven komen liet. Buiten het wereldsche gebied Verwijlt ge, en daalt soms tot de zinnen, Die
De wereld en de tijd zijn moede als wij
De wereld en de tijd zijn moede als wij, Seizoenen schuiven door elkaar en tanen, En ons schoon glimlachen en onze tranen Van zaligheid en wanhoop zijn voorbij. Wij werden stil: geen leven is meer vrij. Men vangt ’t geluid