Gedichtendatabase Willem de Mérode
schrijver en dichter 1887-1939
Dit wonder is nog in mijn macht gebleven: Ik, die geen spreuk en geen bezwering ken, Ik roep u aan, als ik verlaten ben, En stort uw beeltenis vol geest en leven. Het licht gaat glanzend in uw oogen beven.
Lees meer Sonnetten – I Dit wonder is nog in mijn macht gebleven
Hun stem vergleed in lispelen en zwijgen, Dat met zijn zoet verwachten ons omspon. Toen hoorde een ieder aan zijn eigen hijgen, Hoe groot het wonder in zijn hart begon. De knoppen van de stilte wilden bloeien, Gezwollen van een
Dit is een huis, waar God van zeggen zou: ‘Hier heb ik eindelijk mijn rust gevonden’, En waar verloornen veilig hun berouw Over ’t verspeelde leven staamlen konden. O hart, door liefde en haat aan God gebonden, Trekkend en knellend
Ets van Johan Dijkstra Ziel heeft de hevigheid van haar verlangen Met macht bedwongen en zeer scherp gewet. En toen in felle en strenge lijn gezet Het land, dat haar zoo zalig hield bevangen. Onder t geweld van wolken en
I München, uw naam is als het lichte suizen Der lente, die met frisch en fleurig groen Een paradijs maakt van een stadsplantsoen, Elysium een bleekje tusschen huizen. Alle verlangens, die het hart doorkruisen, Leefden hier sterk maar stiller, want
Ik zag ’t wel lichten langs den grond, Maar dacht, het was een vlek van zon. En ’t scheen, ik zelve werd een bron, Daar ik te wenen stond. Door ’t drupplen mijner oogen dreef Een zevenkleurig schitterspel. En altijd
Of Gij niet hoort, toch schreeuwt mijn hart Nachts angstaanjagend donker in, Of mij niet eindlijk een begin Van troost gewerd. Ik heb Uw pand, ik heb Uw woord! Wat baten beiden Als Gij niet hoort, Of luistert zonder medelijden?