Tag: gedicht aanwezig

De zee zwalpt op naar ’t lachen van de maan. De sterren zwermen op de zonnen aan. Alles wil zich in liefdes afgrond storten. Hoe zoude ik dan uit Uwe wegen gaan?

O naadrend heil, dat ik met vasten zin Begeerd heb, straks met U, dien ik bemin, Op jacht naar hemels lachende revieren, Jagen verrukt doods avondvlakten in.

De hemel donkert met een rooden schijn. Kneust God zóó laat Zijn druiven nog tot wijn? Hef op Uw beker, hart, om voor het nachten Met uw gelijken godlijk dwaas te zijn.

Ge ontneemt mij alle schatten, één voor één: Liefde, geluk, blij lachen, en geween. Wat woelt Gij, Onverbidlijke, in mijn wezen? Neem ’t laatste dan: harts brandende edelsteen.

Mijn God, ik ben zoo lusteloos en moe. Ik weet niet, wat ik in dit leven doe. Ge ontneemt mij liefde, ontfutselt mij vertrouwen. Toch zegt Gij: leef! mijn God, mijn God, waartoe?

O liefde, die ik niet verloochnen wou, God mengde Uw wijn met mirre van berouw. Wat is de heffe van Uw beker bitter. Maar wee mij, als ik ’t drinken weigren zou!

Hoe achterhaal ik wat ik heb gemist? Mij baat noch snelle ren noch vlugge list. Al ’t ongenoten heil aan mij verschreven Hebt met een veeg Gij van uw lei gewischt.

Heer, liefde hebt Gij van mij weggenomen, Maar ook ’t gehuichel van de schijnbaar vromen. Zij dringen ver van zondaars zich tezaam. ’t Is goed, laat mij maar eenzaam tot U komen.

Zij zeggen: „Wij vergeven, maar ga heen! Wij hebben met de zondaars niets gemeen. Wie God verliest, wordt van Zijn volk verstooten.” Maar de verlaatnen vinden God alleen.

Mijn kreet moet ergens aan den hemel stuiten. Open Uw deuren, God, en treed naar buiten. Leun uit het venster, roep een korten groet, Of laat Uw glimlach glanzen door de ruiten.