Gedichtendatabase Willem de Mérode
schrijver en dichter 1887-1939
Ik wist uw oogen niet zoo schoon en zacht, Ik wist niet, dat uw mond zoo zoet kon spreken, Klagen en eischen en weemoedig smeeken; Ik kende niet de teêrheid van uw kracht. Nu ben ik in. uw onbedwongen macht.
Lees meer Sonnetten – II Ik wist uw oogen niet zoo schoon en zacht
Onze oogen toonden een genegenheid Die zonnig was als liefde in kinderharten, Die nooit door een begeeren werd ontwijd, En vrij van twijfelingen en van smarten. En tusschen ons was slechts de teederheid Der trouw, die ’t al durft om
Wat is er tusschen ons? De wijde vrede Van avonden; stille genegenheden, Die glanzend zijn gelijk de heemlen klaar; Een innigheid van blikken en gebaar; Een onophoudlijk ongeweten geven, Zooals wij rustig ademen en leven; Een altijd hunkrend en vervuld
Nu heeft de ziel Gods dageraad, Zoo lang verwacht, gevonden. Uit neveling van zonden Rijst altijd weder Gods gelaat. Zijn smartelijke liefdegang Voert haar in ’t dal der rozen, Die bloedbedruppeld blozen, En cieren ziel haar leven lang. Zij doet
(Teekening van Anjana Bertos*) Dit is een beelding van het diepste Zijn, Een wondre warreling van onbewuste Gevoelens, en der donkre zware lusten, Waarmee wij ons bedwelmen als met wijn. Dan wordt eenvoudiger de vreemde lijn En vormt: een droef
Ik draag het leven in zijn rijksten tooi, Gelijk mijn zachte blauwe zijden kleeren. Een weelge wappering van koele veeren Is ’t aan mijn oren : ’t leven is zoo mooi! Zie mijn gestalte: kostelijk en trotsch De kloeke bouw
Altijd verlangen naar een zacht gelaafd-zijnEn voelen liefde als een onweêr komen,Worstelen om het leven van een vrome,En aan de zonde schuldeloos verslaafd zijn. Naadrend in liefde en altoos uitgestooten,Rein, en verdacht van smadelijk bedoelen,Blozend om ’t eigen maagdelijk gevoelen,Maar
Deze engelen in gouden luchten Waren anders niet dan ’t argeloos en licht Ademen van zijne ziel en zuchten Sidderende naar Gods aangezicht. In hem rees hun wonderlijk verschijnen En hun ijl vervluchten als een geur. Toen werd eensklaps zijn
Hij luistert naar zijns heeren hoogee wil, Zonder diens wijze plannen te begrijpen, Maar liefde doet zijn jong vermoeden rijpen, Zijn oogen worden glanzend groot en stil. Een nieuw gevoel is door zijn hart gegaan, En ’s avonds ligt hij
Zijn handen zijn verwend en wit En kostelijk gelijk de zijden Glanzende zachtheid van zijn wijde Kleederen in uitheemschen snit. Boven de strakke kanten kraag, Onder verbaasde wenkbrauwbogen, Is ’t vragen van zijn lachende oogen: Ben ik niet mooi en